Επτά πηγές ατμοσφαιρικής ρύπανσης στο σπίτι

Χρήσιμες συμβουλές για να αντιμετωπίσετε τη ρύπανση σε εσωτερικό χώρο

Σύμφωνα με επιστημονικά στοιχεία που επικαλείται η Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος των ΗΠΑ, ο ατμοσφαιρικός αέρας στους εσωτερικούς χώρους μπορεί να είναι πιο μολυσμένος από ότι στους εξωτερικούς ακόμα και στις μεγάλες ή βιομηχανικές πόλεις. 

Άλλες έρευνες δείχνουν ότι οι άνθρωποι περνούν το 90% του χρόνου τους σε εσωτερικούς χώρους.

Τα παραπάνω σημαίνουν η «εσωτερική» ρύπανση αποτελεί σημαντικότερο κίνδυνο για την υγεία απ’ ότι η «εξωτερική».

Οι συνέπειες της ρύπανσης στον εσωτερικό χώρο ενδέχεται να προκληθούν ανεξαρτήτως της συχνότητας της έκθεσης σε αυτήν και εκτείνονται από ερεθισμό στα μάτια, τη μύτη και το λαιμό έως πονοκεφάλους, ζαλάδες και κόπωση.

Συνήθως τα συμπτώματα έχουν βραχεία διάρκεια και είναι εύκολα ιάσιμα, καθώς η απομάκρυνση από την πηγή της ρύπανσης συχνά είναι αρκετή.

Ωστόσο, ορισμένες φορές οι συνέπειες από την έκθεση στην εσωτερική ρύπανση μπορούν να γίνουν ορατές μετά από πολλά χρόνια και εκτείνονται από ασθένειες του αναπνευστικού έως καρδιοπάθειες και καρκίνους.

Ακολουθούν ορισμένες -όχι τόσο γνωστές- πηγές ρύπανσης των εσωτερικών χώρων:  

1. Καινούργια μοκέτα: τα υλικά κατασκευής μιας μοκέτας μπορεί να εκλύουν μια ποικιλία πτητικών οργανικών χημικών ουσιών (Volatile Organic Compounds – VOCs).

Συμβουλή: Αγοράστε ένα προϊόν με χαμηλά επίπεδα VOC και συγκολλητικές ουσίες χωρίς φορμαλδεΰδη. Αερίστε το προϊόν πριν το τοποθετήσετε και αφότου το κάνετε αφήστε τα παράθυρα ανοιχτά για δύο-τρεις μέρες.  

2. Σπασμένες λάμπες φθορισμού: από τις σπασμένες λάμπες φθορισμού εκλύεται υδράργυρος. Οι μοκέτες και τα χαλιά δεν μπορούν να καθαριστούν εντελώς από τον υδράργυρο, ενώ δεν πρέπει να χρησιμοποιήσετε ηλεκτρική σκούπα. Μην χρησιμοποιείται λάμπες με υδράργυρο σε σπίτια όπου κυκλοφορούν παιδιά ή έγκυες.

Συμβουλή: Αν κάτι τέτοιο συμβεί ανοίξτε το παράθυρο, κλείστε τον κλιματισμό και εγκαταλείψτε το δωμάτιο για 15 λεπτά. Χρησιμοποιήστε γάντια για να μαζέψετε τα κομμάτια, τυλίξτε τα σε μια πετσέτα και επικοινωνήστε με τις υγειονομικές υπηρεσίες.  

3. Νέα ηλεκτρονικά και άλλα πλαστικά προϊόντα: τα προϊόντα που περιέχουν πολυβινυλοχλωρίδιο μπορεί να εκλύουν φθαλικές ενώσεις, ουσίες που συνδέονται με ορμονικές ανωμαλίες και αναπαραγωγικά προβλήματα. Τα πλαστικά ενδέχεται επίσης να εκλύουν επιβραδυντικά φλόγας όπως πολυβρωμοδιφαινυλαιθέρες (PBDE) οι οποίοι συνδέονται με νευροσυμπεριφορικές μεταβολές στα ζώα.

Συμβουλή: Αερίστε το χώρο έως ότου η μυρωδιές εξασθενίσουν και καθαρίζετε συχνά με την ηλεκτρική σκούπα πίσω από ηλεκτρονικούς υπολογιστές, εκτυπωτές και τηλεοράσεις.  

4. Κόλλες και συγκολλητικά υλικά: εκλύουν πτητικές οργανικές χημικές ουσίες (VOCs), όπως ασετόνη και βουτανόνη, ουσίες που ερεθίζουν τα μάτια και επηρεάζουν το νευρικό σύστημα. Το τσιμέντο καουτσούκ περιέχει επίσης τη νευροτοξίνη εξάνιο, ενώ οι συγκολλητικές ουσίες μπορεί να εκλύουν τοξική φορμαλδεΰδη.

Συμβουλή: αγοράστε κόλλα χωρίς φορμαλδεΰδη, φροντίστε τον καλό εξαερισμό του χώρου και μην έρχεστε σε άμεση επαφή με τα υλικά.  

5. Εξοπλισμός θέρμανσης (σόμπες, θερμάστρες, τζάκια, καμινάδες): οι συσκευές θέρμανσης, κυρίως οι σόμπες φυσικού αερίου μπορεί να εκλύουν μονοξείδιο του άνθρακα, ουσία που προκαλεί πονοκεφάλους, ζαλάδες, κόπωση, ακόμα και θάνατο αν δεν υπάρχει καλός εξαερισμός. Εκλύουν επίσης διοξείδιο του αζώτου και μικροσωματίδια που προκαλούν αναπνευστικά προβλήματα και “καψίματα” στα μάτια, τη μύτη και το λαιμό.

Συμβουλή: συμβουλευτείτε έναν ειδικό και ελέγξτε κάθε χρόνο ότι το μπόιλερ ή η σόμπα σας λειτουργούν κανονικά, καθαρίστε και συντηρήστε τις καμινάδες σας. Εγκαταστείστε αισθητήρες μονοξειδίου του άνθρακα.  

6. Μπογιές και διαβρωτικά χρωμάτων: οι πλαστικές μπογιές είναι καλύτερες από τις λαδομπογιές διότι εκλύουν λιγότερα χημικά. Ωστόσο, όλες οι μπογιές εκλύουν VOCs κατά το στέγνωμα προκαλώντας πονοκεφάλους, ναυτίες και ζαλάδες. Τα διαβρωτικά χρωμάτων, τα αντοκολλητικά και οι μπογιές σε σπρέυ περιέχουν επίσης διχλωρομεθάνιο, ουσία που συνδέεται με την εμφάνιση καρκίνου στα ζώα.

Συμβουλή: χρησιμοποιήστε μπογιές με χαμηλής περιεκτικότητας σε VOC. Κατά τη χρήση τους αερίστε το χώρο με ανεμιστήρες και βάλτε προστατευτική μάσκα. Οι έγκυες πρέπει να αποφεύγουν την επαφή με διαβρωτικά χρωμάτων που περιέχουν διχλωρομεθάνιο.  

7. Έπιπλα με ταπετσαρία και πεπιεσμένο ξύλο: τα καινούργια έπιπλα του είδους εκλύουν φορμαλδεΰδη, ουσία που κατηγορείται για καρκινογενέσεις και που προκαλεί ερεθισμούς στα μάτια, τη μύτη και το λαιμό, ενώ βήχα, δερματίτιδες και αλλεργικές αντιδράσεις.

Συμβουλή: φροντίστε τον καλό εξαερισμό του χώρους σας, ιδίως όταν τοποθετείτε νέες πηγές φορμαλδεΰδης, χρησιμοποιείστε εξωτερικά κόντρα πλακέ και προϊόντα πεπιεσμένου ξύλου και αγοράστε προϊόντα με χαμηλή ή και μηδενική περιεκτικότητα σε φορμαλδεΰδη.  

Πηγή: econews.gr

Με γρήγορους ρυθμούς πεθαίνουν «οι βασιλείς της ζούγκλας»

Απειλούνται από την ξηρασία και τις ασθένειες 

 Τα μεγαλύτερα δέντρα του κόσμου, γνωστά και ως οικολογικοί βασιλιάδες της ζούγκλας, πεθαίνουν γρήγορα, καθώς δέχονται «επιθέσεις» παρατεταμένης ξηρασίας και νέων επιδημιών και ασθενειών. 

Μακροχρόνιες μελέτες στην Αμαζονία, την Αφρική και την κεντρική Αμερική δείχνουν ότι ενώ αυτά τα μεγαθήρια μπορεί να έχουν προσαρμοστεί με επιτυχία σε καταιγίδες επί αιώνες, τα παράσιτα και οι βραχυπρόθεσμες ακραίες κλιματικές αλλαγές, είναι πιο ευάλωτα από ό, τι άλλα δέντρα στις απειλές του σήμερα.

΄Οπως δηλώνει ο Αυστραλός ερευνητής William Laurance, από το πανεπιστήμιο James Cook, το μεγάλο τους ύψος και η μηδενική ευλυγισία στους κορμούς τους είναι οι παράγοντες που κάνουν τα δέντρα αυτά πιο επιρρεπή στο ξερίζωμα.

Τα μεγάλα δέντρα μπορεί να αντιπροσωπεύουν ποσοστό λιγότερο από το 2% των δέντρων σε κάθε δάσος, μπορούν ωστόσο να περιέχουν το 25% της συνολικής βιομάζας που είναι ζωτικής σημασίας για την υγεία του συνόλου των δασών, καθώς τροφοδοτούν μεγάλες περιοχές.

Τα ψηλά δέντρα εχουν τη δυνατότητα να αποθηκεύουν τεράστιες ποσότητες ενέργειας, γεγονός που τους επιτρέπει να παράγουν τεράστιες ποσότητες λουλουδιών φρούτων, ενώ χάρη στο φύλλωμα τους βρίσκουν καταφύγιο πολλά ζώα.

Σύμφωνα με τον Laurance, δεν είναι μόνο τα μεγάλα δέντρα που απειλούνται. Η ολλανδική ασθένεια της φτελιάς σκότωσε πολλά δέντρα στη Βρετανία τη δεκαετία του 60 και του 70 ενώ εξωτικοί οργανισμοί αλλά και βακτηριακες μολύνσεις που μεταφέρονται από άλλες ηπείρους, απειλούν με εξαφάνιση τις βελανιδιές και άλλα είδη δέντρων.

Καταστροφικές είναι όμως και οι επιπτώσεις των έντονων πλημμυρών που αποτελούν σήμερα συχνό φαινόμενο σε τροπικές περιοχές.

Αυτό που φοβάται κυρίως ο Laurance είναι ότι όταν αυτά τα μεγάλα δέντρα πεθάνουν δεν θα αντικατασταθούν ποτέ. Αυτό μπορεί να προκαλέσει την απελευθέρωση του αποθηκευμένου διοξειδίου του άνθρακα από τα δάση, με αποτέλεσμα την ακόμα μεγαλύτερη υπερθέρμανση του πλανήτη, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο.

Οι 6 πιο επικίνδυνες πίστες σκι του κόσμου!

Όπως συμβαίνει και στη ζωή έτσι ακριβώς και στο σκι έρχεται κάποια στιγμή που πρέπει να ξεφύγεις από την καθημερινότητα και τη ρουτίνα! 

Τότε είναι που οι σκιέρ ανά τον κόσμο παίρνουν τα χιονοπέδιλα ή το snowboard και αναζητούν μία από τις 6 πιο επικίνδυνες «κατηφόρες» στον κόσμο ή αλλιώς «μαύρες πίστες» ή «πίστες του διαβόλου»! Η προσέγγιση είναι εύκολη αλλά η κατάβαση μια δυσκολία την έχει… 

Κι αυτό, βέβαια, δεν το καταλαβαίνεις αμέσως, αλλά μόλις αρχίσουν τα πόδια να τρέμουν και οι χτύποι της καρδιάς φτάσουν στο… κόκκινο, τότε μπορείς να «απολαύσεις» την πιο τρομακτική και εντυπωσιακή συνάμα κατάβαση της ζωής σου. 

  1. La Chavanette, Avoriaz, Γαλλία

Είναι γνωστή και ως «το ελβετικό τείχος» – ένα όνομα που δεν λέει, βέβαια, τίποτα στους χομπίστες σκιέρ. Ωστόσο, όλοι όσοι βρεθούν στο χείλος αυτού του απότομου «γκρεμού» των 200 μέτρων, κατανοούν αμέσως τι σημαίνει: Ο άνεμος «σπάει» επάνω τους. «Μόνο για επαγγελματίες», αναγράφεται σε μια προειδοποιητική πινακίδα, στην αρχή της καθόδου. 

Οι αρχάριοι, που δεν φοβούνται τα προειδοποιητικά σημάδια, θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί, γιατί υπάρχουν συνεχείς «λακκούβες» με πυκνό χιόνι, ενώ ο πάγος μπορεί να τους στοιχίσει ακόμη και τη ζωή! 

2. Dive Delirium, Sunshine Village, Καναδάς

«Παραλήρημα»! Η λέξη τα λέει όλα! Αυτή είναι η πιο απότομη πίστα στο βουνό Eye Goat αλλά και ένα από τα πλέον αγαπημένα μέρη των παράτολμων σκιέρ αυτού του κόσμου. 

Και πώς αλλιώς, άλλωστε, αφού η αδρεναλίνη ανεβαίνει επικίνδυνα τόσο από την κλίση αλλά και από τον υψηλό κίνδυνο των χιονοστιβάδων. Οι Αρχές δίνουν φάρους χιονοστιβάδας στους σκιέρ πριν από τη διαδρομή, ενώ η εν λόγω πίστα είναι μόνο για καλά εκπαιδευμένους. 

3. Grand Couloir, Courchevel, Γαλλία

Το γνωστό θέρετρο της Courchevel, 650 χλμ μακριά από το Παρίσι, έχει γίνει ήδη το «talk of the town» στους απανταχού σκιέρ εξαιτίας της άριστης υποδομής που διαθέτει για το εν λόγω άθλημα, καλύπτοντας στο έπακρο αρχαρίους αλλά και προχωρημένους σκιέρ. 

Από το τελεφερίκ στη θέση La Saulire ξεκινά το πιο δύσκολο τμήμα της καθόδου στο Grand Couloir. Εάν δεν έχει χιονίσει για μία ή δύο εβδομάδες, η πίστα αυτή -στις πρώτες της στροφές τουλάχιστον- αποτελεί στην κυριολεξία μια δοκιμασία «επιβίωσης» για τους σκιέρ. Το δεύτερο μισό της καθόδου δεν απαιτεί ιδιαίτερες δεξιότητες. 

4. Couloir Corbet, Jackson Hole, Wyoming, ΗΠΑ

Την πίστα Corbet οφείλει κάθε «συνειδητοποιημένος» σκιέρ να την περάσει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του. Το τελεφερίκ για το όρος Rendezvous σας αφήνει ακριβώς στην αρχή της καθόδου. 

Οι περισσότεροι -τουλάχιστον οι αρχάριοι- έρχονται ως εδώ, κοιτάζουν προς τα κάτω με δέος αλλά δεν τολμούν να προβούν σε κατάβαση. Γιατί αυτό που πρέπει κάποιος να ξεπεράσει είναι το πρώτο άλμα στην κορυφή της πίστας! 

Και υπάρχουν δύο τρόποι: Είτε κάνοντας άλμα προς τα αριστερά και μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους προς τα εμπρός για να μπεις στην απότομη στροφή, περνώντας από το μεγάλο βράχο, ή να κάνεις άλμα 6 μέτρων(!) πάνω από τα βράχια. Διαλέγεις και παίρνεις! 

5. Valluga, St Anton, Αυστρία

Η πίστα έχει μια μικρή κλίση και συνήθως καλύπτεται με λεπτό χιόνι, ωστόσο, η «άνεση» της καθόδου είναι το λιγότερο… παραπλανητική, αφού καταλήγει σε μια άβυσσο. 

Πώς γίνεται αυτό; Είναι πολύ εύκολο ο σκιέρ να χάσει την αριστερή στροφή -λόγω φόβου ή απειρίας- και η περιπέτεια να λήξει στα βράχια! Αυστηρά μόνο για επαγγελματίες. 

6. Tortin, Verbier, Ελβετία

Η επικινδυνότητα εδώ εξαρτάται από την κατάσταση της διαδρομής και το ύψος του χιονιού. Αν, για παράδειγμα, υπάρχει πολύ χιόνι, η δυσκολία της καθόδου δεν μπορεί να υπολογιστεί εξαρχής. 

Αν πάλι η χιονοκάλυψη είναι μικρή, τότε υπάρχει ο κίνδυνος του πάγου, που μπορεί να μετατρέψει την πίστα σε θανάσιμη… παγίδα!

Φανατικοί του iPad και οι ουρακοτάγκοι

Ζωγραφίζουν και επικοινωνούν με άλλα ζώα χάρη σε αυτό 

 Έμφυτη την ικανότητα να χρησιμοποιούν το iPad και να απολαμβάνουν τη χρήση της αφής τους έχουν οι ουρακοτάγκοι σύμφωνα με ερευνητές σε ζωολογικό κήπο του Μιλγουόκι. Αυτό τουλάχιστον έδειξε πείραμα που βρίσκεται σε εξέλιξη τους τελευταίους έξι μήνες. Δύο φορές την εβδομάδα, οι τρεις ουρακοτάγκοι που φιλοξενούνται εκεί παίζουν για λίγη ώρα με iPad -δωρεά ενός εθελοντή- και πλέον δεν μπορούν να το αποχωριστούν.

«Τους δείχνουμε το iPad και τους διαβάζουμε ιστορίες ή τους αφήνουμε να χρησιμοποιήσουν διάφορες εφαρμογές», λέει ο Τζαν Ρέιφερτ, υπεύθυνος του ζωολογικού κήπου για τα πρωτεύοντα και τα μικρά θηλαστικά. «Δεν τους αφήνουμε να το κρατούν, αλλά μπορούν να παίξουν με κάποιες από τις εφαρμογές ζωγραφικής ακουμπώντας την οθόνη με τα δάχτυλα τους».

Οι ουρακοτάγκοι έχουν επίσης τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν βίντεο από άλλα ζώα και να επικοινωνήσουν μαζί τους. Όπως εξηγεί ο Ρέιφερτ, ο λόγος που οι ουρακοτάγκοι δεν επιτρέπεται να κρατήσουν τη συσκευή είναι ότι είναι τόσο δυνατοί που θα μπορούσαν πολύ εύκολα να την σπάσουν.

Η ιστορία ξεκίνησε όταν μια φύλακας στο ζωολογικό κήπο, υπεύθυνη για τους γορίλες, έγραψε μεταξύ αστείου και σοβαρού στο ίντερνετ ότι θα είχε ενδιαφέρον να εξασφάλιζε ένα iPad για τα ζώα. Ένας εθελοντής ανταποκρίθηκε δωρίζοντάς της μια συσκευή. Οι γορίλες όμως έμειναν παγερά αδιάφοροι, σε αντίθεση με τους ουρακοτάγκους. Το πρόγραμμα έχει τέτοια επιτυχία, που αναμένεται να επεκταθεί και σε άλλους κήπους, όπως της Ατλάντα ή του Τορόντο στον Καναδά. Οι υπεύθυνοι λένε ότι το πρόγραμμα έχει δύο στόχους: αφενός να παρέχει ερεθίσματα στα ζώα που πλήττουν εύκολα σε συνθήκες αιχμαλωσίας και αφετέρου να αφυπνίσει όσο γίνεται περισσότερους ανθρώπους για τις προσπάθειες προστασίας των απειλούμενων ουρακοτάγκων σε Μαλαισία και Ινδονησία.

Πυραμίδα στη θάλασσα…

Η πυραμίδα του Ball βρίσκεται στον Ειρηνικό ωκεανό, ανάμεσα από την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία και υψώνεται 562 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. 

 Είναι ότι απέμεινε από ένα ηφαίστειο ηλικίας 7 εκ. ετών και αποτελεί την ψηλότερη ηφαιστειακή στήλη στον κόσμο. 

Ανακαλύφθηκε το 1788 από τον Henry Ball, αλλά κανένας δεν κατάφερε να αναρριχηθεί στις πλαγιές του εώς το 1965.

Το 2001, ερευνητές ανακάλυψαν ένα μικρό πληθυσμό εντόμων από το κοντινό νησί Lord Howe, ένα είδος που θεωρείται ότι είχε εξαλειφθεί από τα μαύρα ποντίκια που είχαν εισαχθεί στο νησί Howe. Οι 24 σπάνιοι κάτοικοι που βρέθηκαν στην πυραμίδα, μεταφέρθηκαν σε ελεγχόμενο περιβάλλον, με την ελπίδα να αναβιώσει το είδος.

A diet that's good for the planet

A burger eaten in one city could be destroying forests in a region on the other side of the globe. Our increasing demands for food are driving the growth of agriculture that is responsible for nearly a fifth of all greenhouse gases. We must recognise the global effects of our eating habits.

Η πιο επικίνδυνη διαδρομή προς το σχολείο!

Και όταν εμείς στην Ελλαδάρα σηκωνόμαστε και έχουμε χάσει ήδη την 1η ώρα, ενώ το σχολείο είναι στο απέναντι πεζοδρόμιο, κάποιοι στον κόσμο ζορίζονται πολύ περισσότερο! Το χωριό Pili βρίσκεται 125 μίλια μακριά από την περιφέρεια Xinjiang Uighur, χωμένο κυριολεκτικά μέσα στα βουνά της περιοχής και αποκομμένο εντελώς από τις πυκνοκατοικημένες περιοχές. Στην αρχή κάθε σχολικής χρονιάς Κινέζοι αξιωματούχοι αλλά και δάσκαλοι καταφθάνουν εδώ με σκοπό να μεταφέρουν τους 80 μαθητές στο σχολείο, αναλαμβάνοντας να φέρουν εις πέρας μια εντελώς επικίνδυνη αποστολή. Όπως θα δείτε και στο βίντεο που ακολουθεί τα παιδιά είναι υποχρεωμένα να περπατήσουν σε στενά μονοπάτια, να πιαστούν από σχοινιά, να σκαρφαλώσουν σε βράχια αλλά και να διασχίσουν ορμητικά ποτάμια, βάζοντας σε κίνδυνο την ίδια τους τη ζωή! Το περίεργο όσο και δύσκολο αυτό… ταξίδι προς το σχολείο διαρκεί δύο ημέρες, ενώ στο τέλος της διαδρομής τα παιδιά διαμένουν σε ειδικούς χώρους κοντά στο σχολείο μέχρι να τελειώσει η χρονιά, οπότε και επιστρέφουν στα σπίτια τους.